عین آیات و احادیث را باید نوشت و گفت .

باسمه تعالی   عین آیات و احادیث را باید نوشت و گفت . کمال بارعی – تبریز نقل نکردن عین متن عربی آیات و احادیت از علل گسست پیوند و یا فاصله گرفتن مردم بویژه نوجوانان و جوانان و جامعه از قرآن و حدیث است . بنابراین در کتاب ها و مطالب کثیر الانتشار مثل کتاب های درسی که با استناد به آیات و احادیث تالیف می شوند و بر اساس آنها نوشته می شوند و گویندگان با استناد به آنها سخن می گویند باید عین آیات و احادیث نوشته شود و بیان گردد و تنها به ترجمه و مضمون آیه و احادیث بسنده نشود و ترجمه ها به قرآن و کتاب های حدیثی نسبت داده نشود و به الله تبارک و تعالی و حضرات معصومین صلوات الله علیهم اجمعین منسوب نشوند . چون آیات و احادیث آن بار معنایی و مفهومی را دارند که زبان ترجمه ای ندارد و بین زبان الله متعال و حضرات معصومین صلوات الله علیهم اجمعین که زبان وحی یا زبان عربی قرآنی است ، فرق جدّی وجود دارد . زبان وحی، عذبت و گوارایی و جذابیّت خاص خود را دارد که سایر زبان ها حتی عربی های منطقه ای این شیرینی و گوارایی را ندارد . هدف تعلیم و تربیت شیعی برتحقق انسانیت الهی انسان است یعنی انسان سیرت و صورت الهی خود را بشناسد و آن را حفظ کند و جمال انسان حقیقی را ظهور و بروز دهد که سمت و سوی الهی را وجه همت خود قرار دهد. اساس تعلیم و تربیت شیعی بر قرآن و سنّت حضرات معصومین صلوات الله علیهم اجمعین که تفسیر نظری و عملی قرآن است ؛ استوار می باشد و انسانی را می خواهد تربیت نماید که ظاهر و باطن او انسان است و بین عقیده و عمل او دوگانگی وجود ندارد. این نظام در شکل انسان و قالب ظاهری انسان خلاصه نمی شود بلکه به سیرت او با بار معنایی حقیقی انسان توجه بیشتری دارد تا انسانی باشد که خود را می شناسد و سعادت حقیقی خود را می داند و توانایی های خود را برای دست یابی به کمال الهی بکار می گیرد و آن را شکوفا می سازد و جامعه انسانی الهی را محقق می سازد . در طی این میسر گرفتار دؤییت و حیرانی نمی گردد . تربیت یافته نظام تعلیم و تربیت شیعی به همخوانی و همگامی ظاهر و باطن می کوشد . فردی موثر و مفید در شکل گیری جامعه انسانی است که به خواست وحی می کوشد و سعادت جامعه را جدای از سعادت خود نمی داند . این امر زمانی اتفاق خواهد افتاد که انسان با زبان قرآن و سنّت پیوند قولی و عملی دائمی داشته باشد و این پیوند با شنیدن و دیدن مستحکم می شود یعنی آیات و احادیث را چنانچه هست بشنود ، ببیند ، بنویسد ، بگوید و بفهمد و بر طبق آیات و روایات چنانچه ثقلین می خواهد عمل نماید . در این صورت قول و عمل به تکرار و تعمیق همدیگر کمک خواهند کرد و صفات انسانی را نمایان تر خواهند ساخت و متذکر خواهند شد وآنها را از حال به ملکه در خواهند آورد و صیقل روح انسان خواهند بود . این تذکر، نوشتن و بیان آیات و روایات را سهل و آسان خواهد کرد و روان خوانی و آسان خوانی آنها را در پی خواهد داشت . فاصله ای که از شنیدن و دیدن ترجمه و مضمون آیات و روایات به وجود آمده است برای قرآن خوانی و احادیث خوانی از بین خواهد رفت و جایگاه بین الناسی و بین المللی زبان قرآن و احادیث بیش از پیش حفظ خواهد شد. زبان وحی است که انسان ها را در سرتاسر عالم از دور و نزدیک از هر رنگ و نژاد و جنسی که باشند به همدیگر پیوند می دهد و دنیا و آخرت انسان را می سازد. پس باید از به حاشیه بردن و بسنده کردن به ترجمه آیات و روایات پرهیز کرد و عین و متن عربی آنها را نوشت و گفت . چون متن قرآن و احادیث محتوای نظام تعلیم و تربیت انسان به معنی حقیقی می باشد . رواج چنین امری تزکیه و تطهیر فردی و اجتماعی یعنی بهداشت فردی و اجتماعی را نیز در پی دارد که ترجمه ها چنین آثاری را ندارند . کمال بارعی –  تبریز